Jezelf worden door "ja" te zeggen

Jezelf verenigen met Christus betekent loslaten. Het houdt in dat we niet vasthouden aan onze eigen weg en aan onze eigen wil; dat we niet wie weet wat willen worden, maar dat we ons overgeven aan Hem, waar en hoe Hij ons ook wil hebben. (…)
Ons "ja" bij de priesterwijding hield een fundamentele stap in: alles loslaten, niet meer onafhankelijk willen zijn en "jezelf realiseren".
Maar dit grote en beslissende "ja" moeten we nakomen in vele kleine momenten van "ja" zeggen en in kleine opofferingen.
Dit "ja" van de kleine stapjes, die samen dat grote "ja" vormen, kunnen we alleen dan zonder bitterheid en zelfmedelijden realiseren, wanneer Christus werkelijk het centrum vormt van ons leven. Het is alleen mogelijk wanneer het tot een echte vertrouwdheid met Hem komt. Want pas dan kunnen we temidden van opofferingen, die in het begin ook pijn kunnen kosten, de vreugde ervaren van de vriendschap met Hem en al die kleine en soms grote tekenen zien van zijn liefde die Hij ons voortdurend geeft. "Wie zijn leven verliest, zal het vinden". Wanneer wij onszelf durven te verliezen voor de Heer, kunnen we ervaren hoe waar zijn woorden zijn.
Benedictus XVI - Missa Chrismatis - 9 april 2009

Geroepen tot heiligheid

We kunnen nooit genoeg benadrukken hoe fundamenteel en beslissend ons persoonlijk antwoord is op de oproep tot heiliging. Het is een voorwaarde voor de vruchtbaarheid van ons persoonlijk apostolaat, maar in bredere zin ook noodzakelijk opdat het gelaat van de Kerk het licht van Christus kan weerspiegelen (vgl. LG 1) en de mensen op die manier de Heer kunnen herkennen en aanbidden.
De smeekbede van de apostel Paulus om ons te laten verzoenen met God (vgl. 2 Kor 5,20) moeten we op de eerste plaats zelf ter harte nemen, en aan de Heer met een oprecht hart en met vastberadenheid vragen dat Hij alles van ons wegneemt wat ons van Hem scheidt en wat in tegenspraak is met de zending die we hebben ontvangen.
De Heer is voorzeker barmhartig en zal ons verhoren.
Benedictus XVI - Tot de priesters en diakens van het bisdom Rome

De top van het priesterschap

Vaak hebben priester veel activiteiten. Maar als je erachter komt dat jouw inspanningen maar één procent renderen, sluipt ontmoediging en stress binnen en komt er twijfel op: heb ik me vergist in mijn roeping? Is het celibaat nog wel echt van waarde? Waarom mag een priester geen gezin hebben?
Ook ik heb deze gedachten gehad toen de regering mij alle werk binnen de Kerk verbood en ik tien jaar lang glazenwasser was in de winkelstraten van Praag. De omstandigheden dwongen me op zoek te gaan naar mijn priesterlijke identiteit - zonder priesterambt, schijnbaar zonder enig nut en zonder leader te zijn.
Toch heeft Jezus juist toen Hij op het kruis genageld was en geen wonderen meer kon doen en ook niet meer kon prediken, maar – in verlatenheid – alleen maar kon zwijgen en lijden, de top van zijn priesterschap bereikt.
In Hem heb ik mijn ware priesterlijke identiteit gevonden, en ze heeft me vervuld met vreugde en vrede. In de tijd daarna heb ik begrepen dat je deze identiteit niet eens en voor altijd verkrijgt in een moment van verlichting en genade, maar dat je haar onophoudelijk moet zoeken, vooral in momenten van duisternis en pijn.
Kard. Miloslav Vlk - Spiritualiteit van de diocesane priester